สนทนาร่วมชั่วโมงได้ แต่ขอจดบันทึกประเด็นสำคัญไว้ดังนี้
- เมื่อมีความเห็นผิดอยู่ แม้จะปรารถนาพระนิพพาน ก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ จิตจะรู้ว่าไม่ใช่จังหวะที่ตายนั่นเอง
- บุคคลที่เป็นอรหันต์ จะไม่เกิดอีก เพราะไม่มีวิบาก (กิริยาจิต) ดังนั้น โลภ โกรธ หลง เกิดขึ้น ให้มีสติรู้ แต่ไม่ต้องไปรับให้กลายเป็นกิเลส กลายเป็นการสร้างเหตุใหม่ (เพราะทำด้วยวิถีจิต) สิ่งที่เกิดขึ้นกับเราทั้งจากกุศลหรืออกุศลก็ให้จบไป
- เมื่ออยู่ในช่วงอทุกขมสุข ก็ต้องรู้ และพิจารณาถึงความเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เพราะตัวนี้เป็นโมหะ คือความหลง
- การละอนุสัย ให้ละตัวตนออกไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น